We staan wat later op dan normaal. We ontbijten pas tegen negenen. Voor Marco geen probleem, hij blijft vrolijk en vriendelijk.

De kamers zijn redelijk bezet. Veel Duitsers die ook naar de opera zijn gegaan of nog gaan zo blijkt aan het ontbijt. Na het ontbijt ruimen we de kamer op omdat we vandaag voor 1 nacht in een andere kamer moeten. Onze kamer was al weer verhuurd toen we nog een dag verlengden.

Tegen het einde van de ochtend rijden we richting het Garda Meer, dat moet je toch gezien hebben. Nou dat is helemaal niks. Een grote commerciële kermis van pretparken met veel te veel Nederlanders. Wegwezen hier.

We besluiten een museum te pakken in Verona. Het Museo di Castelvecchio heeft prachtige religieuze werken. Er hangt zelfs een echte Rubens tussen. Na het museum lunchen we bij 33. We nemen beiden een heerlijke verse salade en een biertje. Een ‘doppio espresso macchiato’ na natuurlijk.

Daarna wandelen door de Via Roma naar de Arena. Daar pakken we een fiets terug naar de parkeergarage. Tegen vieren zijn we thuis. We liggen in de tuin op ligbedden lekker te lezen. Tegen acht uur doen we ons tegoed aan het laatste diner hier. 

Vandaag gaat het gebeuren. Vanavond zitten we op rij 14 in de Arena van Verona bij de opera La Traviata van Verdi.

Eerst ontbijten we natuurlijk, bijna als vanouds is het weer prima verzorgd. Verse vruchten brood en vlees en kaas van de streek hier (Valpantena). Daarna pakken we de auto en rijden we een stukje oostwaarts door het dal van de Pantena. De bedoeling is eigenlijk bovenop de heuvel tegenover ons huis te komen. Dat lukt niet. Dan proberen we het via Verona. Dat lukt wel. We stoppen nog even bij enkele uitzichtpunten over de stad. We herkennen inmiddels veel. We lunchen thuis met een broodje. We lezen en luieren de rest van de middag. Tegen zessen eten we een lichte sakade om ons daarna om te kleden voor de voorstelling. Marco maakt een foto van ons en we vertrekken. Tegen acht uur zijn we in de arena. Strenge controle op temperatuur, green pas en tickets natuurlijk. We kopen nog snel 2 fftp2 mondkapjes omdat die verplicht zijn. We komen de enorme arena binnen via de hoofdingang Nr 1. We zitten bijna vooraan in de zaal op rij 14 stoel 2 en stoel 6 van vak poltronissimo gold. Ieder is mooi aangekleed en heeft er duidelijk zin in. Tussen iedere bezoeker is een stoel vrij gehouden. Op de even rijen zijn de even stoelen bezet en op de oneven rijen de oneven nummers.

We beginnen om precies 20:45. De voorstelling duurt drie uur en 15 minuten en dat is inclusief 2x 20 minuten pauze. Wat een bijzondere en mooie ervaring is het om dit mee te maken. De sopraan (Violetta) is geweldig, maar de vader van Alfredo(tenor) is de bariton Giorgio Germont (meesterlijk gezongen door Simone Piazzola) steelt wat mij betreft de avond. Wat een prachtig en emotionele rol zet hij neer. Als klap op de vuurpijl zingt hij “Di Provinza, il mar , il suol”. Kijk en oordeel zelf. Het publiek was het overigens geheel met mij eens. Na afloop kreeg hij een aanhoudend daverend applaus (aan staande ovaties doen de Italianen niet).

Even na twaalven was het klaar. Een mooie opera-avond met veel afwisseling, prachtig toneel, mooie orkestmuziek, geweldig koor en natuurlijk een emotioneel verhaal. De Italiaanse tekst werd overigens vertaald op tekstschermen bovenin de arena. Zo was het verhaal nog beter te volgen.

Tegen enen waren we thuis en direct daarna sliepen voldaan in.

Vanochtend werden we wakker met een stralend blauwe lucht. We kregen weer een heerlijk ontbijt geserveerd op het overdekte terras. We besluiten een pittige wandeling door de heuvels van de streek hier, Valpantena, te maken richting Santa Maria in Stelle. Een prachtige kerk met een crypte met veel fresco’s. Klein uurtje lopen heen en uurtje terug via een pittig zandpad. Mooie omgeving, mooie uitzichten en zeer aangename temperatuur. 27gr.

Bij het wakker worden is de lucht nog bewolkt. Al gauw breekt de hemel open en zien we het eerste blauw. Ook de zon komt er steeds vaker door.

We ontbijten om 8:30 buiten op het terras. Pa Marco heeft alles voor ons klaargezet. Koffie, brood, taart, verse jam, kaas en vleeswaren, niets ontbreekt.

Na het ontbijt pakken we de auto en rijden we naar Verona. Op advies van Marco en Matteo parkeren we in parking Centro voor 1 euro per uur en op 5 minuten lopen van de arena. Dat spreekt ons Hollanders wel aan.

We wandelen door de stad en verbazen ons over de grote arena midden in de stad. Het is al behoorlijk druk. We zien 70 ingangen en zoeken ingang nr 1 van de arena, want die moeten we donderdag voor de toegang naar La Traviata ook gebruiken. De rode loper lag al klaar zagen we.

We bekijken het compacte historische centrum verder nog een beetje en drinken nog een kopje koffie op het terras van cafe Casa Mazzanti op de Piazza delle Erbe.

Lopend door de winkelstraten zien we toevallig nog het balkon van Giulietta waar Romeo tevergeefs stond te roepen. We zitten nog een tijdje op een bankje in de schaduw voor de arena en gaan tegen 14:00uur de auto halen. Op weg naar ons logeeradres doen we een famiglia supermarkt aan en halen spulletjes voor een verlate lunch. We lunchen op de kamer en zitten lekker in de tuin te chillen totdat er een enorme onweersbui voorbij komt.

Om 08u ontbijten we op de 1e etage van het hotel. We spreken enkele medelanders die ook baalden van de regen tijdens de rit van gisteren. Vandaag wordt het niet veel beter zo zijn de voorspellingen. We maken na het ontbijt nog een wandeling door de stad en kopen bij galeria kaufhof een tandenborstel in de uitverkoop. Tegen half elf rijden we de stad uit. Al gauw komt het water met bakken uit de lucht vallen. Veel vertragingen daardoor. Vooral,op de Fernpas zit het tegen. Ook bij Insbruck zien we op de radar flinke buien. Die blijven we net voor, maar een stukje op de brenner autobahn barst het weer los. Nog meer vertragingen, tegen half zeven zijn we in Navaglie onze bestemming. Uitgeput. Gelukkig zijn de mensen vriendelijk en stellen ons volledig op ons gemak. We maken kennis met zoon Matteo, hij brengt ons een koel biertje, en met pappa Marco. We besluiten hier te blijven eten en met engelengeduld wordt ons de menukaart uitgelegd. De mamma heeft alles gemaakt en het smaakt, samen met de regional valpolicella heerlijk. Tegen 23uur tuimelen we ons bed in in onze sobere maar verder prima kamer.